Reactie op Cathérine Ongenae op DeRedactie.be

In dit tijdperk waar nieuws voor een zeer groot deel via het internet wordt gedeeld en de geijkte nieuwskanalen zich bijgevolg in de wedloop voor likes en bezoekers schuldig maken aan het verspreiden van verhalen waarvan de nieuwswaarde meer dan bedenkelijk is,  kan het jullie niet ontgaan zijn dat er de laatste tijd ridicuul veel aandacht besteed werd aan hetzij het veranderde uiterlijk van Bridget Jones actrice Renée Zellweger, hetzij opinieartikels over zulke artikels.

Dames en heren, mag ik u voorstellen aan een derde soort, en daarmee misschien een vierde veroorzaken: opinieartikels over opinieartikels over zulke artikels.

Vandaag las ik op DeRedactie.be een artikel van Cathérine Ongenae (vind het artikel hier). Naast de algemene, veroordelende teneur van het artikel die spreekt uit de sarcastische humor ( "Om een lang verhaal kort te maken: ze lijkt niet meer op Renée Zellweger. Ook niet een heel klein beetje. Ze heeft een ander gezicht. Omdat ze nu ouder is, en gelukkig, zegt ze. Ik mag hopen dat ik nooit gelukkig oud word, ik zou mijn gezicht graag houden.") is het een geweldig staaltje ironie.

Ik vraag me zelfs af of het misschien zo bedoeld is, en dat de journaliste daar later mee naar buiten zal treden. Ik vrees er echter voor.

Cathérine Ongenae vraagt zich af hoe het komt dat de fascinatie voor het veranderde uiterlijk van Zellweger zo groot is, ondanks het feit dat zovele andere actrices haar voor gingen. Ze stelt dat aan de basis van de grote hoeveelheid aandacht die er aan besteed wordt, zou kunnen liggen dat Zellweger als een model voor anderen gezien wordt. Sterker nog, de actrice is volgens haar een model voor vrouwen. Daar ligt een belangrijk verschil, een verschil dat vragen oproept met betrekking tot verantwoordelijkheid. Een verschil dat Ongenae niet helemaal lijkt te erkennen.

Verder in haar artikel komt ze tot haar standpunt, hetgeen waardoor ik deze post ben begonnen. 

Volgens Ongenae is Zellweger een rolmodel voor (jonge) vrouwen en meisjes. Ze neemt meermaals het woord vrouwonvriendelijk in de mond en zoals de titel van haar opiniestuk stelt, beschouwt ze Zellweger als verraadster, als rolmodel dat (ik citeer) 'overgelopen is naar de andere kant'. Ze stelt de vraag hoe we jonge meisjes moeten uitleggen dat Renée Zellweger, hun 'rolmodel', haar uiterlijk heeft laten veranderen.

Vrouwen worden altijd beoordeeld en veroordeeld omwille van hun uiterlijk. Als ze niet voldoen aan het schoonheidsideaal, worden ze in het beste geval willens nillens gebombardeerd tot 'rolmodel', tot (ik citeer Ongenae) 'gezicht van de vrouwelijke strijd tegen perfectie'. In welke mate is deze onvrijwillige labeling minder vrouwonvriendelijk, dan hen veroordelen omwille van dat niet zo ideale uiterlijk? In welke mate is iemand in een rol drukken, beter dan hem/haar veroordelen omdat hij/zij niet in een ander soort rol past, in dit geval de vrouw met de ideale uiterlijke kenmerken? In welke mate is het opdringen van een maatschappelijke verantwoordelijkheid met betrekking tot (en dit wil ik luid en duidelijk benadrukken) iemands uiterlijk wel vrouwvriendelijk, of emanciperend? Ik wil het zelfs niet per se over vrouwvriendelijkheid hebben, ik heb het liever over mensen in het algemeen. Laat ons zeggen: mensvriendelijkheid. Volgens mij is dit labelen, dit opzadelen met een vermeende rol, niet veel mensvriendelijker dan het veroordelen van die persoon omwille van zijn 'falen' om een andere maatschappelijke of sociale rol te vervullen. En dan nu mijn belangrijkste punt: is iemands uiterlijk iets maatschappelijk? Draagt Zellweger enige verantwoordelijkheid ten opzichte van meisjes, als het op haar uiterlijk aankomt? 

Volgens mij wordt Zellweger misschien beschouwd als een rolmodel, maar is zij dit daarom zeker niet. Als het op uiterlijk aankomt, stel ik me grote vragen bij die verantwoordelijkheid die in onze samenleving op mensen gelegd wordt, in casu op vrouwen.

Vrouwen die bepaalde esthetische keuzes maken, en ik kan hiervan meespreken sinds ik mijn neuspiercing liet zetten, krijgen - naast een aantal 'normale' positieve of zelfs minder positieve reacties - vaak een aantal reacties die van eenzelfde, bedenkelijke soort zijn. Het is de soort waarbij ze onrechtstreeks gewezen worden op het feit dat hun uiterlijk gemeengoed is. Hun uiterlijk behoort hen niet volledig toe. Ditzelfde gebeurt bij vrouwen die hun haar kort laten knippen (ook hierover kan ik meespreken), vrouwen die tattoos hebben, vrouwen die zwaarlijvig zijn, vrouwen die ervoor kiezen om hun lichaamsbeharing te laten voor wat ze is, vrouwen die een kledingstijl hebben die niet zo 'vanzelfsprekend' is, vrouwen die 'te oud' of 'te dik' zijn voor bepaalde kledij, zwarte vrouwen die hun natuurlijke haar dragen, Indische vrouwen die hun huid niet ontkleuren, grote vrouwen die hakken willen dragen, enzovoorts. Ook hier wil ik zeker niet uitsluiten dat dit eveneens voor mannen geldt. Ook aan mannen worden bepaalde uiterlijke verwachtingen gesteld, hiervan getuigt bijvoorbeeld het idee dat mannen die veel om hun uiterlijk geven, vrouwelijk zouden zijn. Hoeveel vrouwen zich negatief uitlaten over al dan niet hypothetische mannen die ervoor kiezen zich te ontharen, het is verbazingwekkend. Maar omdat Renée Zellweger een vrouw is, en ikzelf ook waardoor ik een beetje uit eigen ervaring kan spreken, wil ik het nu bij vrouwen houden. 

Het uiterlijk van vrouwen wordt gezien als deel van een decor. Iedereen moet haar steentje, of lichaampje, bijdragen aan een groot idealistisch decor, en draagt daartoe een verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid stel ik in vraag. Het uiterlijk van mensen is volgens mij iets dat tot hen behoort. Net als bijvoorbeeld hun seksuele voorkeur. 

De volgende keer dat je jezelf wijsmaakt dat 'zij daar wel mee wegkomt, maar ik/zij niet'. De volgende keer dat je een vrouwenblad ziet of koopt met als kop 'Maak je lichaam bikiniklaar', insinuerend dat er lichamen bestaan die niet bikini-waardig zijn. De volgende keer dat je je dood schaamt omdat je je benen bent vergeten te ontharen, of jezelf zelfs een bepaalde situatie of activiteit ontzegt omwille daarvan. De volgende keer dat je een opmerking wil maken over een zelfzekere, zwaardere vrouw die strakke kledij draagt of die veel of ongezond aan het eten is. De volgende keer dat je een vrouw ziet die ervoor kiest zich niet te ontharen, en je voelt de neiging om daarover te oordelen. De volgende keer dat je een actrice die plastische chirurgie heeft ondergaan, hoofdschuddend bekijkt als gefaald rolmodel. Denk dan twee, misschien drie keer na, en maak de wereld écht een beetje mooier. Werk aan de binnenkant van dat decor, door te beginnen bij je eigen gedachten. Misschien dat dat wel meer positieve invloed zal hebben op de ontwikkeling van jonge vrouwen, en elke mens in het algemeen. 

3 leuke boetiekjes in Parijs

Nadat ik jullie in mijn vorige post (hier) mijn 3 geslaagde eetadresjes liet zien, wil ik jullie deze keer drie mooie, bijzondere winkels tonen die ik ontdekte in Parijs.

1. La P'tite Maison d'Emma


La P'tite Maison d'Emma is een klein, schattig boetiekje dat ik toevallig tegenkwam. Dit soort boetiekjes vind ik het leukst: klein, gezellig en persoonlijk. De vrouw die de winkel uitbaatte (en die overigens niet Emma heet) was heel vriendelijk. Ze verkoopt zowel kleren, juwelen, handtassen, accessoires en schoentjes als decoratie spulletjes voor in huis. Zo heeft ze een assortiment aan geurproducten van Mathilde M, een Frans merk. Heel de winkel rook echt overheerlijk en ik werd meteen naar de stand met zeepjes, flesjes en kaarsjes gelokt. In mijn volgende post zal ik jullie tonen wat ik er gekocht heb!



Het winkeltje heeft een prachtige, girly etalage die me naar binnen riep.


Supermooi maar helaas niet goed voor mijn voeten die al te plat lopen: espadrilles in allerlei kleurtjes. Ik vond vooral de legergroene mooi.






De armbandjes met cirkels vond ik prachtig! Ik kocht vorig jaar in Oslo zo eentje, maar dan met een gouden kettinkje in plaats van stof/leer, van de H&M (en dat is dus intussen helaas kapot...)

Bij de kleren vond ik persoonlijk mijn ding niet, maar het waren zeker geen lelijke stuks.


Een gigantisch aanbod lekkere geurtjes! DE HEMEL voor mij! 



Bezoek La P'tite Maison d'Emma: Rue Monge 50, Parijs
Bezoek het winkeltje op Facebook: hier (weinig uitgebreide pagina).

2. Secrets de Filles


Dit is eveneens een klein boetiekje, maar er is een SCHAT aan armbandjes te vinden! Je doet er best aan te vragen welke stuks af gaan en welke niet (hoewel dat verschil zich ook in de prijzen weerspiegelt) zodat als je een armbandje zoekt dat je dagelijks wil dragen, je er eentje hebt dat mooi blijft en niet verkleurt. Sommige zijn namelijk meer fantasiejuweeltjes en verliezen hun gouden kleur na veelvuldig dragen.



 Er worden ook heel wat kleurige kettingen verkocht.



 De stijl gaat van opvallend, etnisch getint en kleurrijk, tot frivool, tot (mijn ding) minimalistisch in goudkleur.

 Naast juwelen is er ook een selectie handtassen en sjaals te koop.



Hier heb ik mijn slag kunnen slaan, zo veel prachtige juwelen dat hier verkocht werden. Het meisje dat er werkte, heeft me goed geholpen en lachte met de hoeveelheid foto's ik maakte van haar bescheiden maar mooie winkeltje.

Secrets de Filles heeft geen website, maar je vindt het te: Rue de Buci 18, Parijs.
Opgelet, de gelijknamige Facebookpagina is NIET van deze winkel, hoewel het misleidend is dat het eveneens een juwelenmerk is.

3. Allison

Allison bestaat uit drie verschillende vestigingen. Die waar ik geweest ben, was in de Rue de Buci. 
De winkel beschrijft zichzelf als boho chic. Hij liep helemaal door naar achter, en had naast de talrijke andere kledingstukken een nogal uitgebreid assortiment aan broeken. De merken die ze verkopen in hun winkels zijn: Aline Aubrée, American Vintage, Anonymous, Antik Batik, Anthologie, Baboune, Baby Blue, Bellerose, Brigitte Bardot, By Poppy, By Koah, Caï-loah Swimwear, Care of you, Chanel K, Cheap Monday, Cimarron, Closed, Diega, Dimension, Edwin, Ella Luna, Fine Collection, Gat Rimon, Heliance, Hipanema, Idenim, I love my TS’, Ines et Maréchal, KIMEM, Labdip, La Petite Française, Leather Crown, Leon & Harper, LTB, LucyParis, Marion Godart, Mes Demoiselles, Minorques, Moon C, OBB, Oppulence, Ottod’Ame, Palme, Paul & Joe Sister, Petit bateau, Reiko, Rivieras, Rose Carmine, Scarlett Ross, Schott, Shine, Simple City, Star Mela, Stella Ritwagen, Strass, Suecomma Bonnie, Suncoo, Sweewe, Swildens, Vanina, Vdemisnter, Vie ta vie, Was.


 Kleurrijke tasjes en bijzondere sandalen.





 Broeken, broeken, broeken.


 En nog eens broeken!


Je vindt Allison op drie verschillende plaatsen in parijs:
Rue de Buci 3
Rue du Bac 65
Rue Sainte Antoine 83

Bovendien kan je zelfs online shoppen op hun website, die je hier vindt. De verzending bedraagt wel 15 euro binnen de Europese Unie.

Zo, dat waren 3 winkeltjes waar ik jullie een uitgebreid fotoverslag van wilde geven. Wat ik in deze en in nog niet vermelde winkels gevonden heb, komen jullie te weten in mijn volgende post! :)

Stay tuned!

Veel liefs,



3 superlekkere eetplekjes in Parijs

Hey!
Fijn dat je er weer bent :)
Zoals aangekondigd in mijn vorige post zijn er bepaalde adresjes in Parijs die ik met jullie wil delen. Naast boetiekjes (die ik in een volgende post zal tonen) zijn er drie superlekkere eetplaatsjes die ik bezocht en goedgekeurd heb:

1. Vegan Folie's

(Foto: Vegan Folie's)
Vegan Folie's werd me aangeraden door mijn host waarbij ik couchsurfte. Het is een schattig klein winkeltje gerund door een jonge vrouw die zelf ter plaatse al haar gebakjes maakt. Alles is er vegan (dus er worden geen dierlijke producten gebruikt zoals melk, honing, eieren, boter, kaas) en ze maakt enkel gebruik van biologische, eerlijke en zo veel mogelijk lokale producten geleverd door onafhankelijke geëngageerde (op sociaal en ecologisch vlak) leveranciers. Het is niet alleen een zaakje met een mooie filosofie, de gebakjes zijn ook gewoonweg VERRUKKELIJK. Ik ben begonnen met een geweldige, gelaagde cake met chocolade, vanille, kokosnoot en ik geloof carrotcake. Ik kan je zeggen : ik heb al ontelbaar veel gebakjes gegeten in mijn leven, want ik ben een gebakjesmens, maar dit was ontegensprekelijk het beste dat ik OOIT gegeten heb. Het was gewoon de hemel in een puntvorm.


Daarna kocht ik nog een cookie voor mijn host (er zijn zelfs allemaal cookies met verschillende smaakjes!), en een brownie voor mezelf om achteraf te eten. Dit winkeltje is een absolute must-visit als je in Parijs bent, of je nu veganistisch eet of niet. Er is een ruime keuze en de smaken zijn heerlijk (je proeft echt niets bijzonders door het feit dat ze geen eieren of melk bevatten) dus er is geen enkele reden om er niet te gaan! :) Ik raad je wel aan om iets uit te halen, want er is maar één bar om aan te zitten met enkele krukken.

Bezoek Vegan Folie's: Rue Mouffetard 53, Parijs.
Bezoek de website hier
De oprichtster schrijft bovendien ook een blog en laat op haar Facebookpagina weten welk het gebak van de dag is (mét foto's!). 

Er was een gay parade in Parijs dat weekend, dus maakte ze voor de gelegenheid speciale regenboog-cupcakes.


2. Café Pinson 


(Foto: Café Pinson)
Café Pinson in het 3de arrondissement. (Foto: Café Pinson)
Er zijn twee vestigingen van Café Pinson, één in het 3de arrondissement en één in het 10de. Ik ben gegaan in die van het 3de. Café Pinson werd me eveneens aangeraden door mijn host in Parijs, omdat ze er veganistische gerechten maken. Het is echter niet volledig vegan (ze gebruiken wel biologische eieren voor bepaalde gerechten), maar wel vegetarisch, supergezond (ze gebruiken gezonde ingrediënten zoals 'superfoods' kool, chia, kiempjes, spirulina en volkoren graanproducten in plaats van bijvoorbeeld witte pasta of brood, hun sappen zijn vers bereid en ze koken aan lage temperaturen om de voedingsstoffen zo veel mogelijk te behouden), tarwe-vrij (dat interesseert mij persoonlijk niet bijzonder, maar handig voor mensen die gluten-arm willen eten), biologisch (geen pesticiden of andere chemische rommel op hun gewassen), en ook interessant: wél zuivelvrij. Fijn voor lactose-intolerante mensen dus. Bovendien gebruiken ze zo veel mogelijk lokale ingrediënten en seizoensgroenten/fruit.

Mijn keuze: een veganistische salade (ik koos om er brood bij te nemen), en muntthee. In Parijs krijg je op restaurant standaard gratis een fles plat water.
Wat de filosofie van Café Pinson me geleerd heeft, is dat er een verschil bestaat tussen wat in het Frans 'végétalisme' heet en anderzijds 'véganisme'. In het Nederlands heten végétaliens blijkbaar 'totaalvegetariërs'. Het verschil is dat veganisme slaat op de gehele levenswijze inclusief kleding en cosmetica, en totaalvegetarisme enkel op de manier van eten. Een veganist is dus ook totaalvegetariër, maar een totaalvegetariër is niet per se een veganist (want hij/zij kan er andere opvattingen op na houden met betrekking tot andere zaken dan eetwijze, en is misschien enkel 'veganist' omwille van een dieet. Mensen zoals Beyoncé die een tijdje een veganistisch dieet volgen, doen dat vaak omwille van hun gezondheid en zijn meestal enkel bezig met het eet-aspect, en dus tijdelijk totaalvegetariër in plaats van veganist. Ook mensen die standaard om gezondheidsredenen veganistisch eten maar dus wel leder, wol, zijde dragen en cosmetica gebruiken met dierlijke stoffen zoals honing of die getest zijn op dieren, zijn totaalvegetariërs.)


Op dit moment in mijn leven sinds mijn thuiskomst van Parijs probeer ik zelf zo veel mogelijk veganistisch te leven in die zin dat ik totaalvegetarisch probeer te eten, geen cosmeticaproducten meer koop die getest zijn op dieren of dierlijke ingrediënten bevatten, en als het kan ook voor niet-leder varianten kies van zaken als handtassen en portefeuilles. Voor schoenen vind ik het enorm moeilijk, omdat mijn veganistisch ideaal een beetje botst met mijn stijl-ideaal, aangezien ik heel moeilijk schoenen vind die me aanstaan en die niet van leer zijn gemaakt én toch voldoende 'ademen'. Fashionable vegans die mijn stijl een beetje kennen mogen me altijd tips geven! :) Ik probeer ook niets meer te kopen van winkelketens die produceren in bedenkelijke sociale omstandigheden, maar daar ben ik me nog in aan het verdiepen. (Lees hier bijvoorbeeld een krantenartikel over de twijfelachtige ethische principes van Primark.) Sinds mijn minimalist challenge koop ik sowieso ook geen dingen meer waarvan ik weet dat het een bevlieging is, omdat ik het gewoon 'leuk' vind.


Een gerecht van Café Pinson (Foto: Café Pinson)
Bezoek Café Pinson op één van hun adressen: 
Rue du Forez 6 (in het derde arrondissement), Parijs
Rue du Faubourg 58 (in het tiende arrondissement), Parijs
Bezoek de website hier.
Je kan het menu van de dag online bekijken op hun website!

3. Happy Days Diner 

Foto: HD Diner


Foto: HD Diner
HD Diner kwam ik toevallig tegen toen ik ongelooflijke honger had en ik vond de buitenkant er heel leuk uitzien. Er stond een beeld van een serveerster met rolschaatsen buiten en de tafeltjes en stoeltjes waren typisch 'Amerikaans'. Ik zag dat er een paar vegetarische opties waren die me aanstonden, dus heb ik plaatsgenomen aan een tafeltje op het terrasje. Dit restaurantje is niet geweldig op ethisch vlak, maar ik heb er een heerlijke vegetarische hamburger gegeten! Hij heette 'Little Italy' en bevatte courgette, aubergine, tomaat, mozzarella, ajuin, cream cheese, eikenbladsla, aardappel en werd geserveerd met verse frietjes met rozemarijn en een potje koolsalade. Leuk voor mensen zoals mij die niet graag vuile handen hebben: je krijgt twee doekjes om je handen te reinigen (één voor ervoor, één voor erna ;) ).



HD Diner heeft verschillende vestigingen in Parijs, maar ik ging naar die aan St Michel. 
Bezoek HD Diner: Rue Francisue Gay 25, Parijs
Bezoek hun website (voor alle vestigingen) en bekijk het menu hier

Ziezo, dat zijn de drie leuke plekjes die ik gevonden heb om te eten in Parijs! 
Ken jij nog leuke eetadresjes in Parijs ? :) 

Binnenkort op mijn blog: 3 leuke boetiekjes in Parijs!