I love: Virgos Lounge

Tijdens mijn zoektocht op Asos naar een tweede jurkje voor de eindejaarsfeesten (ik heb reeds een bordeaux fluwelen kleedje gevonden voor Kerstavond, maar ik heb verschillende kerstfeesten dit jaar, namelijk thuis, bij mijn vriendje, bij mijn oma, met vriendinnen en met mijn huisgenoten in Bologna. Twee kleedjes kan dus geen kwaad. Bovendien is er nog Nieuwjaar.) kwam ik dit merk tegen dat prachtige vintage geïnspireerde jurken maakt voor prijzen die nog meevallen voor de mate van glamour die het merk uitstraalt. Ik kende het blijkbaar al, want ik had de Facebookpagina reeds geliked (oeps, ik onderschat mijzelf). Ik heb niet meteen een gelegenheid om zo'n geweldige jurk te kopen, maar deze 11 prachtexemplaren wilde ik even met jullie delen (in dalende volgorde) :


1. JET.  Een sublieme jurk, ik kan er naar blijven staren. Ik ben in het verkeerde tijdperk geboren denk ik.

2. GRACE. De jurk op Asos waardoor ik naar het merk ben gaan zoeken. De naam spreekt voor zich.

3. GENEVIEVE. Ik ben verliefd op de combinatie van goud en donkergroen, dus deze jurk vind ik PRACHTIG.

4. AVA. Ook bordeaux met goud vind ik supermooi samen. 
5. CLAUDIA. Deze jurk zou ik persoonlijk niet in de winter dragen, en vind ik meer iets voor een feest in de lente of zomer, maar ik vind hem ook heel mooi, op een eenvoudigere manier.

6. DENISE. Een prachtkleed. Nachtblauw met goud, en die typische Gatsby look.


7. JADE. Dit is een fluwelen top die ik heel mooi vind.

8. NENE

9. SABRINA


10. TERI
11. FLAPPER. Een echt Gatsby jurkje :)

Zo, wat denken jullie? Er is een outlet pagina op hun website (klik hier voor de site), waar heel wat mooie jurken tussen staan. De normale prijzen liggen tussen de 75 en de 375 euro voor de Trophy Collection, en tussen de 56 en 350 euro voor de Party Collection. 

Ik ga nu wat verder dromen met muziek van de jaren '20 en '30.

Liefs,
Manon


2 maanden zonder make-up

Liefste lezeressen van mijn blog,

Het is weer een verschrikkelijk lange tijd geleden dat ik een post geschreven heb, en de laatste post die ik schreef, was van een ander soort dan de meeste berichten op deze blog. 
Ik zit op Erasmus in Bologna sinds begin september, en er is zóveel veranderd in en rond mij, waardoor ik mijn blog zopas zelfs heel even onzichtbaar gemaakt heb, omdat ik even niet meer wist wat ik ermee wilde doen. 

Om te beginnen een antwoord op de vraag die misschien in jullie opkomt, vernemend dat ik op Erasmus ben in een ander land: waarom heb ik nog niets geschreven over hoe het hier is? Waarom deel ik niet mijn ervaringen, verblijvend in een mooie Italiaanse stad, weg van huis voor de langste periode die ik ooit meemaakte? Het antwoord daarop is een beetje een zwak antwoord, ik weet het, maar het is wel eerlijk: ik ben iemand die niet hetzelfde wil doen als anderen, en enkel het besef dat er veel anderen zijn die hetzelfde doen, is voor mij als een muur waar ik niet overheen wil en me demonstratief in kleermakerszit voor neerplant. Kinderachtig, koppig, flauw, noem het wat je wil, maar zo is het. De stortvloed aan willekeurige blogs die als paddenstoelen uit de grond schieten wanneer Europese twintigers het buitenland intrekken, is genoeg om me tot de voorlaatste maand van mijn verblijf te laten wachten om uiteindelijk toch te komen tot een schrijfsel dat min of meer mijn Erasmus erin behandelt. Ik zal waarschijnlijk nog een dag meer nodig hebben om over te gaan tot meer specifieke Bologna beschrijvingen, maar de beklimming van de Ik Wil Niet Hetzelfde Zijn Als Alle Anderen En Dus Doe Ik Helemaal Niets Muur is toch al gestart. 

Nu ga ik jullie niet maandenlang laten wachten om dan uit het niets te voorschijn te komen met een lame blogpost over waarom ik zo lang geen blogposts geschreven heb - dat klopt overigens ook niet, want ik had gerust over andere dingen dan Bologna en mijn ervaring hier kunnen schrijven, maar de reden waarom ik dit niet deed, leg ik jullie zo meteen uit. Daarom een sappige titel die waarschijnlijk in de handen doet wrijven, wetende dat ik sinds ongeveer mijn 16de of 17de geen zelfzekere, niet doodbeschaamde stap uit de deur gezet heb zonder make-up. Het gekke aan dit 'experiment' is dat het eigenlijk niet bedoeld was als een experiment, maar gewoon een beslissing die ik gemaakt heb toen ik hier in Bologna was. 

Even de context schetsen voor mijn medemakeupaddicts die nu misschien bijna van hun stoel gevallen zijn. Bologna is over het algemeen, of toch in mijn ervaring, geen stad waarin je opvalt als je geen makeup draagt. Misschien komt dat ook omdat het een grote stad is, of omdat het gewoon een nieuwe omgeving voor mij was, maar toch. Ik ben gewend om uit te gaan op een volledig andere manier dan hier. Op het hoogtepunt van mijn Overpoortperiode droeg ik elke feestnacht een andere outfit, veelal een bodycon jurk, soms gecombineerd met stilletto's, het merendeel van de keren gewoon met ballerina's. Mijn handtas was een speciale 'uitgaanshandtas', compact maar mooi, en gevuld met mijn makeup die ik weliswaar keurig bijwerkte, hoeveel alcohol er ook aanwezig was in mijn bloed, hoe weinig evenwicht ik ook had en hoe lang het ook duurde vooraleer ik na agressief geklop op de wc-deur met een flawless opgemaakt gezicht weer naar buiten kwam. Mijn makeup was een deel van mij en zonder zou ik nooit zijn uitgegaan. Ik heb het hier weliswaar over mijn Overpoort-hoogtepunt (dieptepunt?) maar het makeup-aspect is even accuraat voor tijdens de meer gematigde periodes van mijn studentenleven in Gent, ook die periodes waarbij ik meer relaxed outfits droeg om uit te gaan, ook in de cafés die buiten de Overpoort gelegen zijn, ook tijdens cantussen. 

Hier in Bologna zijn er 'sociale centra', centra die van alles organiseren, onder andere feestjes, of biomarktjes. Ook zijn er feestjes die gegeven worden op de koer van de faculteit Politieke en Sociale Wetenschappen. Ja, gewoon in de open lucht. Ja, gewoon in de faculteit. Mensen dragen hun jassen en interesseren zich niet in de andere mensen buiten hun eigen vrienden. Misschien ga ik in Gent niet naar de juiste plaatsen en heb ik nu pas plaatsen ontdekt waarvoor er vast en zeker Gentse equivalenten bestaan die ik nog nooit gezien heb (die kans lijkt me enorm groot). 
Alleszins blijft het hele punt dat ik nu in Bologna pas op dergelijke plaatsen ben gekomen en dat de noodzakelijkheid van makeup opeens een bijkomstigheid geworden was, evenals outfits en accessoires. Niet enkel in de uitgaanscontext, maar ook overdag trok ik me sinds ik hier was minder aan van mijn uiterlijk, in de positieve zin. Vroeger beschouwde ik mijzelf als onvolledig zonder makeup. Ik was mijzelf pas mét makeup, en zonder ontbrak er iets in de spiegel. Ik voelde mij minder mooi, ik voelde mij onzeker en kaal als ik buiten kwam zonder. Op een bepaald moment besefte ik dat dit eigenlijk niet mag. Er is niks mis met makeup dragen, maar er is iets goed mis als je jezelf pas als "oke" beschouwt wanneer je foundation en mascara op hebt. De rest, daar kon ik eventueel nog zonder, maar zonder foundation absoluut niet. Daarom besloot ik cold turkey te gaan, en geen makeup meer te dragen. Ik wou mezelf weer leren accepteren zoals ik echt ben, zoals ik geboren ben. Dat klinkt heel melig, maar als je even nadenkt, is het echt fucked up als je dat werkelijk niet meer doet. Als je werkelijk vindt van jezelf dat je kaal bent en iets mist, wanneer je eigenlijk gewoon helemaal jezelf bent. Het heeft even geduurd, en in het begin droeg ik wel nog makeup om uit te gaan. Toen ik zo'n avond, na een hele tijd geen makeup te dragen, in de spiegel keek nadat ik foundation en mascara had opgedaan, en mijzelf er vreemd uit vond zien, overviel er mij een gevoel van gelukzaligheid. Dit was precies wat ik wilde bereiken. Ik wilde dat ik mijzelf 'normaal' vond zoals ik ben, en makeup zien als iets dat toegevoegd wordt aan dat normale. Niet omgekeerd.
Dat moment zal ik mij altijd blijven herinneren. Daarna ben ik overgeschakeld naar volledig makeuploos leven, zelfs om uit te gaan. Handig was dat ik op dat moment ben gaan kamperen voor een week, en dat ik bewust geen enkele makeup heb meegenomen op die trip, zodat ik er alvast aan kon wennen. Vanaf toen droeg ik geen makeup meer. Een mijlpaal was misschien nog het uitgaan op een plaats waar de mensen wel degelijk bezig zijn met hoe ze eruit zien, en ook daar was ik gewoon de makeuploze, echte versie van mezelf. Intussen vind ik mezelf volledig normaal zonder makeup. Ik ben ook zoveel sneller klaar nu, ongelooflijk.

Ik las een tijdje terug een artikel op BuzzFeed, over wat (tijdelijk) makeuploos leven de schrijfster van het artikel had geleerd. Uitgaande van datzelfde concept; dit zijn de dingen die ik geleerd heb nadat ik twee maanden geen makeup gedragen heb. 

1. Het feit dat ik mij kaal voelde zonder makeup, komt doordat ik mezelf de kans ontnam om mijzelf normaal te vinden zonder makeup, niet omdat ik lelijk ben.

2. Het kan andere mensen, ook mannen, niet schelen of ik makeup op heb. Ook niet als ik uitga. Mensen doen niet anders tegen mij als ik mijzelf normaal en mooi voel zoals ik ben.

3. Makeup is iets extra en niets noodzakelijks.

4. Ik ben ongelooflijk snel klaar als ik geen makeup 'moet' opdoen. 

5. Ik mis het expressieve en creatieve aspect van makeup en heb besloten om toch terug makeup te dragen, al is het dan niet elke dag. 

De reden waarom ik een hele tijd niets meer heb gepost, is omdat ik tijdens deze makeuploze periode niet meer wist wat ik belangrijk vond. Ik was vooral aan het nadenken en leven hier in Bologna, en ik had niet meteen iets waar ik al over kon schrijven. Ik heb het gevoel dat ik door een achtbaan van zelfbeelden, wereldbeelden en opvattingen ben gegaan. Ik weet nog altijd niet helemaal hoe of wat, maar ik denk dat dit inherent is aan het leven, of dat het toch alleszins kenmerkend is en zal blijven voor mij, en mijn leven. Ik denk dat ik nooit volledig zeker zal weten wie ik ben en wat ik wil, omdat dit namelijk veranderlijk is bij mij. Ik denk te veel na om me te vestigen op een bepaald punt, of om een bepaald pad te blijven volgen. Ik krijg soms plots een idee, en ren dan naar een ander pad, waar ik mij dan veel beter voel, maar na een tijd vind ik weer een ander, of maak ik er zelf een, misschien een dat tussen de andere twee ligt. Soms is dat vermoeiend, maar ik denk dat het eigen is aan mijn leven. 

Nr. 5 van mijn lijstje, besefte ik zopas. Ik zag, nadat ik het dagenlang ontweken had ondanks dat het op allerlei nieuwssites kwam, een filmpje van een vrouw die 100 jaar makeup toonde. Zoals de thumbnail van het filmpje dat me ervan weerhouden had om erop te klikken (omdat ik het ergerlijk vond dat het helemaal niet zo indrukwekkend was en, eerlijk: omdat IK dit niet gedaan had, terwijl ik dit zo graag zou doen, en veel meer afgewerkt zou hebben gedaan dan bijvoorbeeld haar haar dat niet helemaal juist was volgens de mode van die tijd, maar eerder snel snel) reeds voorspelde, vond ik het filmpje teleurstellend. Het ergste vond ik dat ze haar makeup niet eens zelf gedaan had, maar dat het een model was met een volledig team. Toen ik met een beteuterd gezicht naar het einde van dat filmpje zat te staren, draaide er iets om in mijn hoofd. Makeup is een manier waarop ik mij uitdruk. Makeup is een manier om creatief te zijn. Dat aspect mis ik. Daar had ik eerder niet bij stil gestaan. 

Zaterdag ben ik voor het eerst nog eens naar een feestje geweest met makeup. Een van mijn beste vriendinnen hier in Bologna zei me hoe mooi ze vond dat ik opgemaakt was. En hoe naturel. Toen voelde ik me zo blij. Ook het feit dat ze het zelfs opmerkte, vond ik goed, want dat betekent dat ze me gewend is zonder. 

Dit is wat ik jullie voorlopig wilde vertellen. Mijn blog is weer ontwaakt :) Ik heb jullie gemist!

Veel liefs,
Manon